|
- Waterkant. -
|
9 december 2007
|
"Dat is een verdomd grote stap om te nemen", zei hij. Met de nadruk op verdomd.Alsof hij het woord uitspuwde. We zaten aan de waterkant. Met onze ruggen tegen het houten gebouw van de havenmeester. Dansende sterren in de nacht.
Een lege fles port staat tussen ons in. Brieven vol liefdesverdriet zouden deze fles de zeeën over laten reizen. Tot de eenzame kluizenaar hem vinden zou. Ik zwijg en kijk in zijn blauwe ogen, die net iets blauwer zijn door het schijnsel van de maan. Woorden schieten te kort. Waarom zou je ook praten als je gewoon kunt zitten. De eenden slapen al, ze maken geen geluid. Een enkele auto rijdt over de snelweg verderop. Als je je best doet kun je het geraas horen. De eenzame ziel op weg naar zijn bestemming.
De jongen heeft zijn trui aan. Een zwarte. Zijn spijkerbroek zit onder de scheuren, uitgeleefd. Ik heb mijn schoenen uit gedaan, mijn tenen raken het oppervlak. Een rimpeling verschijnt. Verspreid zich en verdwijnt weer. Niets is wat het lijkt, en je kan de wereld toch niet veranderen. Al die puberidealen verdwijnen als sneeuw voor de zon als je bijna achttien bent. Je bent niet anders, niet beter, niet mooier, niet leuker. Gewoon Tamarah, Gewoon wie je altijd al bent geweest. Alleen wist je het niet, teveel bezig met de wereld ontdekken. Ontcijferen. Je denkt kryptisch, terwijl de wereld zo simpel in elkaar steekt.
Hij kijkt me aan. Zijn donkere haren hangen voor zijn ogen. Schaduwen springen over zijn gezicht, ik probeer er iets in te zien. Figuren, betekenissen, samenhang. Ik leg mijn hoofd op zijn schouder, zijn warmte omringd me, vervuld me van geluk. Ik zie iets drijven in het water. Een diepe zucht naast me. Hij wacht nog steeds tot ik begin te praten, maar mijn woorden zijn zoek. Ik zie letters, maar ze willen niet samen. Mijn broekspijpen zijn nat, mijn voeten zijn koud, maar het maakt me niet uit. Omdat ik me nog nooit zo goed gevoeld heb. Sentimenteel goed. Ik denk terug aan al die tijd op school, waar niemand me zag. Waar niemand me hoefde te zien, omdat ik daar geen behoefte aan had.
De schouder beweegt. Hij pakt een nieuwe fles port uit zijn tas, maakt hem open en neemt een slok. Daarna is het mijn beurt. De vloeibare substantie baant zich een weg door mijn lichaam en verwarmd. We hebben de hele nacht nog. En we blijven zitten en denken na, drinken wat. Tot de zon komt, tot het echte leven weer verder gaat. "Een grote stap om te nemen", herhaald hij nog eens. Ik knik. Waren we maar blind voor de wereld om ons heen.
| |
|
|
|
- Voorbij. -
|
|
Voorbij is gisteren.
En na de langste nacht, verwelkom ik een nieuwe dag.
Een stel verse gedachten.
Bushalte. *Klik*
De zon scheen toen ik weg ging afgelope vrijdag. Een hoopvol zonnetje door massa's grijze wolken. Weg met de regen! Weg met de wind! Maak plaats voor dat kleine straaltje wintergeluk. De straat was nog nat. De bladeren dreven in kleine poeltjes regenwater. Niet zoet, niet zuur. En de bus? Die kwam maar niet. Maar het deerde niet. Want op die koude ijzeren bankjes, zat ik goed.
De eenzame bijrijder. *klik*
Daar gaat de forens, met zijn voet op het gaspedaal. Sneller en sneller. De bomen suizen voorbij, verdrinken in de co2 uitstoot. Denken, ach en wee, wat moet er van deze wereld komen? Als u, mijnheer, zo hard door blijft rijden. En hij rijdt harder, en hij denkt niet na. De enige op de weg, zo lijkt het. Maar dat komt door die ene seconde waarin dit beeld is opgenomen. De snelweg zat bomvol auto's. En mensen. Mensen met auto's. En de foto lijkt zoals het leven is. Soms lijkt het alsof alles beweegt terwijl je zelf stilstaat. Een illusie. (Neem ook eens de trein).
Het water. *klik*
Het water is alom aanwezig, het water dat je hierziet ook. De IJssel. Mijn IJssel. En in de verte de brug naar de rest van Nederland. Het water zat achter tralies, gevangen door de mens. Omdat wij alles voor hem willen regelen. En terwijl de lucht zachtjes paars (door het grijs) kleurt denk ik aan het water, de mens en ik.
| |
|
|
