|
- Teruggetrokken in de verstilde wereld van woorden. -
|
22 maart 2008
|
Ik kan nog steeds niet geloven dat het allemaal voorbij is, ik heb het voor mijn ogen zien vallen. Als blaadjes van de bomen in herfst. Als sneeuw in de lente. Ik heb de tekens nooit gezien, had ik het maar geweten. De dagen vraten aan het heden, de tijd die ging zo snel. Want goede dingen blijven niet, en jij was aan het huilen.
Zomer werd winter. De sneeuw werd regen, vies en druilerig. En de regen werden de tranen die over je wangen liepen. Ik herken je bijna niet meer. Zoals je 's nachts door de straten loopt, doelloos en alleen. Ik hoop maar dat het niet te laat is. Nog niet te laat is.
Het leven kan geen genade tonen, voor je het weet is het gebeurd. Gedaan. Het kan je ziel verscheuren, het kan je laten voelen. Alsof je gek aan het worden bent, terwijl je weet. Zeker weet. Dat het niet zo is. En hoewel dingen lijken te zijn veranderd, is er een ding hetzelfde gebleven. Je kan altijd weggaan, je kan altijd wegvliegen.
Je bent niet verloren als je wereld instort. Het licht zal weer verschijnen, nadat de duisternis heeft gewonnen. Wanneer het lijkt dat je klaar bent. Je bent nog niet verloren.
| |
|
|
