|
- Kerstman! -
|
26 december 2007
|
Wij hebben thuis een kerstman gehad. En niet zomaar een kerstman, dé echte kerstman. Misschien geloof je me niet, maar het is heus waar! Ik was net naar de WC geweest toen ik een raar geluid hoorde in de open haard. Het leek wel of er iemand vast zit. Een gesteun en gekreun, gepuf en gehijg kwam eruit. En toen... PLOF! Daar achter de stofwolk zat niemand minder dan de Kerstman. Ik dacht eerst dat ik droomde. Het was meteen duidelijk dat er iets niet klopte.
"Help! Help! Waar ben ik?" Riep hij uit.
"Bij mij thuis, op de vloer" zei ik, met een glimlach op mijn gezicht. Het is niet elke dag dat de kerstman een noodlanding bij je thuis maakt. Ik zette een kop thee voor hem en gebaarde dat hij wel in de stoel mocht gaan zitten.
"Och! Och! Arme bliksem, arme donder! En die arme Rudolph!" zei de Kerstman. Een grote traan biggelde over zijn wang. Ik begreep niet waar hij het over had dus ik vroeg hem wat er aan de hand was. Je moet de kerstman altijd een eindje op weg helpen, toch?
"Ze zijn ziek geworden. Och, mijn arme rendieren! Zomaar! Niet thuis op de noordpool al, Nee! Stel je voor. Maar tijdens het vliege. Eerst kreeg Bliksem een niesaanval. En toen begon donder ook nog te hoesten. En toen Rudolph met koorts begon te vliegen heb ik een noodlandig moeten maken. Oh! Ik hoop dat je het me vergeefd!"
"Natuurlijk!" zei ik,"Is er iets wat ik kan doen?"
De kerstman moest even nadenken en zij toen: "Er is maar één reden waarom ze ziek zijn geworden. We moeten wel boven een huis hebben gevlogen waar ze niet in mij, de Kerstman, geloven. Zeg meisje, heb jij nog broertjes of zusjes?"
Boven in de slaapkamer sliep mijn vierjarige broertje Sven. Waarschijnlijk droomde hij over auto's en boten en treinen en vliegtuigen. Zou Sven soms niet in de kerstman geloven?
Ik knikte. "Mijn broertje Sven slaapt boven".
"Haal hem gauw op! Voor dat mijn andere rendieren ook ziek worden!" riep de Kerstman uit. En ik ging rap naar boven. Zijn slaapkamerdeur stond op een kier en ik zag dat er licht brandde. Sven zag er verdrietig uit.
"Sven? Wat is er?" vroeg ik hem fluisterend.
Sven keek me aan. Ik kon zien dat hij had gehuild.
"Papa heeft mij gister verteld dat de kerstman niet bestaat. Nu ben ik bang dat ik geen kadootje krijg".
"Maar Sven!" riep ik uit, "de Kerstman zit hier beneden! Kom gauw!"
Sven keek me ongelovig aan. Dit kon toch niet waar zijn!
"Je liegt!" Ik kijk Sven verbaasd aan. "Nee! Natuurlijk lieg ik niet, gek broertje van me! Doordat jij niet meer in de Kerstman gelooft zijn de rendieren ziek geworden. Hij heeft een noodlanding moeten maken op ons dak en zit nu beneden thee te drinken!"
"Oke, ik geloof je!"
Sven kroop uit bed en schuifelde achter mij aan. We mochten papa en mama niet wakker maken. Langzaam liepen we trap af. Daar was de woonkamer. Ik ging Sven voor.
"En zie hier.. de enige echte... Kerstman"
Maar daar op de bank zat niemand meer. Sven begon weer te huilen. Boven aan de trap stond mama. Die was natuurlijk wakker geworden.
"Wat doen jullie beneden?" riep ze boos, "Hup! Terug naar bed! En vlug een beetje!"
Verdrietig liep Sven weer naar boven. Ik liep achter hem aan. Mama ging weer weg en ik ging op zijn bedrand zitten.
"Het was echt waar" zeg ik tegen Sven, "Ik zweer het je!"
Opeens hoorden we een raar geluid buiten. Sven kroop uit bed. We gingen bij het raam staan. En daar zagen we de Kerstman en zijn rendieren voorbij vliegen. Hij zwaaide zelfs nog even!
Sven keek me lachend aan.
"Dus hij bestaat echt!" zei hij.
"Ja! En nou moet je beloven dat je nooit meer zal denken dat hij nep is. Want dan worden zijn rendieren ziek!"
"Ik beloof het!" zei Sven.
Toen kropen we samen in zijn bed en lagen te schudden van het lachen. Maar wel heel stil. Want mama mocht ons niet horen.
| |
|
|
