|
- Verliefd en bijna 18. -
|
14 januari 2008
|
Mijn hoofd is vol want daar zit hij. En daar blijft hij zitten. Dat heb ik zojuist besluiten. Omdat het zo goed voelt, voor de eerste keer, dat het mogelijk lijkt. En natuurlijk.. liefde maakt blind, doof, en nog zoveel meer. Maar ik denk dat het alleen maar beter kan worden als ik eenmaal weer kan zien en horen, en de rest. Gewoon omdat het zo is. "De ware", weet je wel. En ja, dit zijn woorden van een (nog 3 uur!) zeventienjarige.
We lopen redelijk vaak in een gebouw of warenhuis zoals de V&D of de Mediamarkt. En stiekem zou ik daar best opgesloten willen zitten. Met hem. De grootste lol hebben zonder dat mensen je zien en een heel gebouw voor je zelf hebben om gekke dingen te doen. Maarja, afgelopen zaterdag...
We verdwaalden niet in een groot gebouw, maar in gedachten (which is good as well).
En nu is het tijd voor een beetje zelfreflectie. Morgen wordt ik achttien. Achttien alweer. En ik mag mezelf gelukkig prijzen met deze leeftijd geloof ik. Maar het is ook een omslagpunt. Een moment waarop alles anders gaat en ik geen kind meer ben. En het tijdperk van moeilijk en puberaal doen (nooit echt veel last van gehad), van gepest worden en meningen aanpassen is voorbij. Ik wordt volwassen morgen (Voor de wet voorlopig, de rest komt later wel).
Morgen verandert het leven, weer een jaar erbij! Van kind naar tiener, van tiener naar puber, jongvolwassene is de volgende stap. Klinkt wel mooi. Nog steeds jong, maar wel volwassen. Daarna twintiger, dertiger. Van blakend gezond naar grijs en oud, en hopelijk nog steeds gezond. Van gedreven naar gerust. Van geleefd naar te leven. Van je eerste rapport naar de eerste nacht, waar je zolang op hebt gewacht. Gefluisterd op de gangen. Ouder worden. De fundamenten van vriendschap en liefde, adem en adem uit.
En de toekomst. Van kind zijn naar een kind krijgen (hopelijk), van de krant lezen naar een studie journalistiek. Van tv kijken naar tv maken. Documantiare's. Van alleen naar samen, van verliefd naar verloofd (en voor de verandering niet gescheiden!). Van mijn slaapkamer, naar studentenkamer naar de eerste hypotheek. Van mijn eerste zakgeld naar mijn eerste loon. Eerte kerstpakket (hihi).
Van onbezonnen en naief.. naar bedachtzaam.
Morgen wordt ik achttien. Achttien jaar geleefd door mijn ouders, en nu moet ik zelf. En ik hoop dat ik er klaar voor ben, ik denk dat ik er klaar voor ben. En ik hoop dat mijn ouders trots op me zijn, en zullen blijven. En dat ze van me houden zoals ik van hun houdt. En dat ze weten (bij deze) dat ze mijn voorbeeld zullen zijn als ik over een jaar of tien zelf kinderen heb. Ooit.
Achttien.
Jeetje...!
| |
|
|
