|
- Houden van. -
|
7 december 2007
|
Ze zei dat ik niet wist waar het om ging. Dat ik me niet met haar zaken moest bemoeien. Maar als haar zaken ook mijn zaken zijn, wie is zij dan om me tegen te houden? Ze zei wel meer, zoals ze altijd deed. Dingen die het ene oor in gingen, en er aan de andere kant weer uit kwamen. Dingen die ik allang eerder had gehoord. Maar nu was het menes, nu was ze boos. Ze verachtte mijn nonchalante houding, mijn brede grijns en mijn zogenaamde wijsheden. Die overigens helemaal niet uit een boekje komen. En zij, op haar beurt, was ook niet perfect. Ja, ik moet toegeven, ze ziet er leuk uit. Blond haar, blauwe ogen, je kent het plaatje ongetwijfeld wel. Maar er is meer dan alleen uiterlijke schijn. Een rotte appel is ook niet lekker. Ik weet niet meer precies wanneer ze met borden begon te gooien, en zei dat onze relatie ten einde was. Ik weet nog dat ik dacht dat ik dan tenminste geen kado hoefde te kopen voor kerst. Dat was elke keer wel zo'n ellende. Overal stelde ze eisen aan, en het was nooit goed. En toch, ik gruwde van mezelf. Ik haatte mezelf omdat ik iemand zover kon krijgen mij te haten. Dan moest er toch wel iets mis zijn. Nadat ze al onze borden een voor een tot kleine stukjes had gegooid en dreeg te beginnen aan het porseleinen servies van haar oma, kwam de meest belachelijke zin uit mijn hoofd. De meest idiote zin die je ooit gehoord hebt, de meeste vreemde zin uit de geschiedenis. Mits het om dezelfde situatie ging natuurlijk. Er zijn wel meer rare zinnen namelijk. In ieder geval. Ik kwam uit mijn stoel, ontweek de borden zorgvuldig en kwam in de keuken te staan. Naast haar, haar ego en haar razernij. Ik hefte mijn wijnglas en zei; "Daar drink ik op." De blik in haar ogen op dat moment... God! Ik hou zoveel van haar.
| |
|
|
