|
- Waterkant. -
|
9 december 2007
|
"Dat is een verdomd grote stap om te nemen", zei hij. Met de nadruk op verdomd.Alsof hij het woord uitspuwde. We zaten aan de waterkant. Met onze ruggen tegen het houten gebouw van de havenmeester. Dansende sterren in de nacht.
Een lege fles port staat tussen ons in. Brieven vol liefdesverdriet zouden deze fles de zeeën over laten reizen. Tot de eenzame kluizenaar hem vinden zou. Ik zwijg en kijk in zijn blauwe ogen, die net iets blauwer zijn door het schijnsel van de maan. Woorden schieten te kort. Waarom zou je ook praten als je gewoon kunt zitten. De eenden slapen al, ze maken geen geluid. Een enkele auto rijdt over de snelweg verderop. Als je je best doet kun je het geraas horen. De eenzame ziel op weg naar zijn bestemming.
De jongen heeft zijn trui aan. Een zwarte. Zijn spijkerbroek zit onder de scheuren, uitgeleefd. Ik heb mijn schoenen uit gedaan, mijn tenen raken het oppervlak. Een rimpeling verschijnt. Verspreid zich en verdwijnt weer. Niets is wat het lijkt, en je kan de wereld toch niet veranderen. Al die puberidealen verdwijnen als sneeuw voor de zon als je bijna achttien bent. Je bent niet anders, niet beter, niet mooier, niet leuker. Gewoon Tamarah, Gewoon wie je altijd al bent geweest. Alleen wist je het niet, teveel bezig met de wereld ontdekken. Ontcijferen. Je denkt kryptisch, terwijl de wereld zo simpel in elkaar steekt.
Hij kijkt me aan. Zijn donkere haren hangen voor zijn ogen. Schaduwen springen over zijn gezicht, ik probeer er iets in te zien. Figuren, betekenissen, samenhang. Ik leg mijn hoofd op zijn schouder, zijn warmte omringd me, vervuld me van geluk. Ik zie iets drijven in het water. Een diepe zucht naast me. Hij wacht nog steeds tot ik begin te praten, maar mijn woorden zijn zoek. Ik zie letters, maar ze willen niet samen. Mijn broekspijpen zijn nat, mijn voeten zijn koud, maar het maakt me niet uit. Omdat ik me nog nooit zo goed gevoeld heb. Sentimenteel goed. Ik denk terug aan al die tijd op school, waar niemand me zag. Waar niemand me hoefde te zien, omdat ik daar geen behoefte aan had.
De schouder beweegt. Hij pakt een nieuwe fles port uit zijn tas, maakt hem open en neemt een slok. Daarna is het mijn beurt. De vloeibare substantie baant zich een weg door mijn lichaam en verwarmd. We hebben de hele nacht nog. En we blijven zitten en denken na, drinken wat. Tot de zon komt, tot het echte leven weer verder gaat. "Een grote stap om te nemen", herhaald hij nog eens. Ik knik. Waren we maar blind voor de wereld om ons heen.
| |
|
|
2 Comments:
Verhalen van op een waterkant klinken altijd mooi :)
En zoals jij het schrijft, woa, ik wou dat ik daar zet, zelfs met port:P
Jammer dat er alleen een vieze vijver bij mij in de buurt is, in de winter is het nog niet eens fijn om te schaatsen.
Ik weet niet meer wat ik had geschreven aangezien ik dat niet kan zien zolang je hem niet approved, maar interpreteer het maar als een fantasie-reactie:P
Een reactie posten
<< Home