- Voorbij. - 9 december 2007 Voorbij is gisteren. En na de langste nacht, verwelkom ik een nieuwe dag. Een stel verse gedachten. Bushalte. *Klik* De zon scheen toen ik weg ging afgelope vrijdag. Een hoopvol zonnetje door massa's grijze wolken. Weg met de regen! Weg met de wind! Maak plaats voor dat kleine straaltje wintergeluk. De straat was nog nat. De bladeren dreven in kleine poeltjes regenwater. Niet zoet, niet zuur. En de bus? Die kwam maar niet. Maar het deerde niet. Want op die koude ijzeren bankjes, zat ik goed. De eenzame bijrijder. *klik* Daar gaat de forens, met zijn voet op het gaspedaal. Sneller en sneller. De bomen suizen voorbij, verdrinken in de co2 uitstoot. Denken, ach en wee, wat moet er van deze wereld komen? Als u, mijnheer, zo hard door blijft rijden. En hij rijdt harder, en hij denkt niet na. De enige op de weg, zo lijkt het. Maar dat komt door die ene seconde waarin dit beeld is opgenomen. De snelweg zat bomvol auto's. En mensen. Mensen met auto's. En de foto lijkt zoals het leven is. Soms lijkt het alsof alles beweegt terwijl je zelf stilstaat. Een illusie. (Neem ook eens de trein). Het water. *klik* Het water is alom aanwezig, het water dat je hierziet ook. De IJssel. Mijn IJssel. En in de verte de brug naar de rest van Nederland. Het water zat achter tralies, gevangen door de mens. Omdat wij alles voor hem willen regelen. En terwijl de lucht zachtjes paars (door het grijs) kleurt denk ik aan het water, de mens en ik.

posted by T. @ 7:51 p.m. 1 Comments: At 9 december 2007 om 20:26,  Bas said... Zure regen en co2-stormen, hardrijdende forensen.. De ijssel staat nog steeds hoog, voor zover te zien was uit het te krappe gangetje in de trein. Waarvan ik het stiekem wel leuk vind om alternatief en rebels op de grond te gaan zitten, ons brein te vermaken met het verzinnen van bestaande en onbestaande woorden, en ze vervolgens in de mond te nemen. Het was weer een leuke dag vandaag, en daardoor een leuk weekend, vond ik.   Een reactie posten << Home