- De leraar - 5 februari 2008 Het regent en het waait. Januaristormen teisteren rondom de school en ik sta op het punt om naar huis te gaan. Door dit weer fietsen is op zich al een avontuur. En dan zeker met de carnavalsmensen in de binnenstad. Het liefst zat ik nu in een auto of bus, iets met een dak. En ruitewissers. Mijn ogen hebben geen ruitewissers. Het zijn dan ook geen ruiten. Maar ik dwaal af. Ik zit op de fiets en ik merk hoe mijn broek en jas langzaam nat worden. Niet te snel, want het miezert. De ergste soort van regen. Voor mij rijd hij, de leraar. Tussen alle groepen scholieren baant hij zich een weg naar huis. Ik ken hem. Hij woont in een dorp, met vrouw en kat. Zijn zoon is getrouwd. Hij is het soort leraar dat zijn roeping gemist heeft (Cabaretier) en veel verteld over zijn privé-leven. Niet teveel natuurlijk. Maar net genoeg om je te binden aan een leraar. Te weten wie hij is. Hij rijd daar. Met pet, bril en handschoenen. Dat verbaasde me. In de les draagt hij geen pet en geen bril. Ook geen handschoenen, maar dat spreekt voor zich. Hij rijdt nog steeds voor mij en ik fiets inmiddels richting het centrum. Met wind tegen nog steeds die verdomd vervelende regen. Het bruine koffertje dat voor mij op de bagagedrager van de leraar ligt kleppert heen en weer. Ik vraag me af waar hij aan denkt, zo tussen de scholieren. Denkt hij aan zijn pas-getrouwde zoon, aan de kat die wel eens in de gordijnen hangt of aan zijn vrouw? Aan zijn bootje dat ergens in het water ligt? Aan de klassen op school waarvan hij zo graag wil dat ze goede cijfers halen? Ik weet het niet. Eigenlijk is het mijn zaak ook niet. Maar toch spookt het door mijn hoofd. Ik weet niet precies waarom, maar op de een of andere manier fascineert hij me. Die persoon die elke dag naar school fietst, omdat hij het leuk vind, om les te geven. Zou hij thuis vertellen over ons? Anekdotes? Wat die en die zei in de les? Hoe geweldige sommige leerlingen zijn of juist niet? Dan slaat hij af, richting zijn dorp. En ik rij verder door het feestgedruis in het centrum, en dan gauw naar huis. Naar de warmte, de droogte en.. het huiswerk.

posted by T. @ 7:12 p.m. 1 Comments: At 5 februari 2008 om 19:27,  Bas said... Wauw, idylliteit bestaat toch wel in de regen. Ik zit al de hele dag te wachten op de zonneschijn na de regen, maar hij was er de hele tijd al! Misschien moet je maar aan hem vertellen dat hij - dankzij jou - mijn voorbeeld is als ik door de regen moet.   Een reactie posten << Home